'Zuurstof'

Schrijven,
essentieel,
of we er van kunnen leven?

Het laat ons toe te ademen,
essentieel,
om te kunnen leven.

Jullie alle twee?
Hoe speciaal,
nu ben ik wel benieuwd.

Wij twee,
heel speciaal,
dat schrijf je als 'zuurstof'

Spruitjes

Zo fijn,
dat ongedwongen samenzijn.
Een andere dynamiek, een andere rol.
Zal ik er mijn plekje wel in vinden?
En wat zal ik zeggen, wat net niet?
Geven we een hand?
Hoe doen we dat?

Het ademen kwam snel,
het was zelfs niet een beetje zoeken,
alsof we al jaren spruitjes en paprika delen.
Haar geweldige kind,
hij die mij meteen thuis deed voelen,
een warm welkom,
zij die alleen nog maar mooier wordt.

Hoe kan ik niet nog meer van jou gaan houden?

Ik mis je niet

Niet verlang ik naar de schier eindeloze, woeste bloembedden, overvloedig bezocht door naar vurige passie hunkerende elfenbijen, die ik niet in je ogen zie, en niet snak ik naar de aromatische hortus botanicus, waar wilde tijm en zoete salie welig tieren, geflankeerd door pimpernel en vroege winterakonieten, die ik niet op je huid ruik, noch smacht ik naar jouw speelse stemmetjes, jouw melodische intenties, het weidse palet aan klankkleur, jouw fluisterende muze, de magie die ik niet vanuit jouw keel hoor ontstaan. Ik denk niet de hele tijd aan jou. En niet verlangt mijn hart elke seconde van elke minuut naar jouw aanwezigheid. Ik word niet gek. Ik mis je niet.

Maar liefste, kunnen we niet? Mag ik niet? Wil je met mij ... ?

#OMG.Ik.Mis.Jou.Zo.Niet.Normaal.Hard.Amper.Kan.Ik.Nog.Ademen!!

Atoomnummer 8

Straks zie ik haar weer,
het ranke, rappende, rijmende meisje met de prachtige, lange, donkere manen,
en andermaal zal ik getroffen worden,
door haar zachte zijde,
zij,
zijdezacht,
en haar elegante, sierlijke lijnen,
en opnieuw zal het me naar atoomnummer 8 doen happen,
dat doet het telkens weer,
zo betoverend ze werkelijk is.

Bijna donderdag.
Oef.